Edmund Dalbor

Edmund Władysław Dalbor urodził się 30 października 1869 roku w Ostrowie Wielkopolskim. Kształcił się w miejscowym gimnazjum, a następnie studiował teologię i filozofię w Münsterze oraz w seminariach w Poznaniu i Gnieźnie. W Rzymie uzyskał doktorat z prawa kanonicznego. Święcenia kapłańskie przyjął w 1893 roku. Pracował w parafiach poznańskich, kancelarii arcybiskupiej i seminarium duchownym w Gnieźnie.

W 1915 roku został arcybiskupem metropolitą gnieźnieńskim i poznańskim, a w 1919 roku kardynałem. W latach 1915-1926 pełnił funkcję prymasa Polski, a w latach 1919-1926 przewodniczył Konferencji Episkopatu Polski. Wspierał działalność charytatywną i przyczynił się do utworzenia w Poznaniu Związku Towarzystw Dobroczynności Caritas. Zmarł 13 lutego 1926 roku w Poznaniu i został pochowany w katedrze gnieźnieńskiej. W 1923 roku otrzymał honorowe obywatelstwo Ostrowa Wielkopolskiego; na zewnętrznym murze tamtejszej konkatedry znajduje się poświęcona mu tablica.

Na podstawie artykułu „Edmund Dalbor” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.