Franciszek Bieliński

Franciszek Bieliński herbu Junosza urodził się w 1683 roku, a zmarł 8 października 1766 roku w Warszawie. Był mężem stanu i politykiem. Pełnił urzędy marszałka wielkiego koronnego w latach 1742-1766, marszałka nadwornego koronnego w latach 1732-1742 oraz wojewody chełmińskiego w latach 1725-1732. Był także podskarbim ziem pruskich, cześnikiem koronnym i starostą kilku miejscowości. Otrzymał Order Orła Białego.

Bieliński kierował pracami nad rozbudową i uporządkowaniem Warszawy. Od 1742 roku stał na czele Komisji Brukowej, dzięki której do 1762 roku wybrukowano większość najważniejszych ulic miasta. W 1757 roku założył pod Warszawą jurydykę Bielino. W 1752 roku wydał w Otwocku dokument dla Ostrowa Wielkopolskiego, uznawany za akt powołujący pierwszą zawodową straż pożarną w Polsce. Z miastem tym jest związany także w przekazie Wikidanych. Był posłem na sejmy, a podczas elekcji w 1733 roku pełnił funkcję sędziego generalnego sądu kapturowego. Był synem Kazimierza Ludwika Bielińskiego i Ludwiki Marii z Morsztynów. Ożenił się z Dorotą z Przebendowskich; zmarł bezpotomnie.

Na podstawie artykułu „Franciszek Bieliński (marszałek wielki koronny)” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.